نامه‌ای به رفقا در رابطه با تشکل دانشجویی

 

١٧ مه ٢٠٠٧

 

رفقای عزیزم

 

مدتی قبل بحث تشکل دانشجویی را داشتیم. در این رابطه نکاتی را میخواهم با شما در میان بگذاریم. نکاتی که فکر میکنم برای پرداختن به این تشکل باید مورد توجه قرار بگیرند و به سرعت هم در این رابطه باید عکس العمل نشان دهیم.

 

اوضاعی که امروز در آن در رابطه با این تشکل صحبت میکنیم٬ بشدت تحت تاثیر شرایطی است که رژیم در آن قرار دارد و من سعی میکنم اول به این جنبه از مسله بپردازم

 

رژیم اسلامی٬ در منطقه و در اوضاع جهانی در مقابل سیاست های دولت آمریکا و هم دستانش دست بالا پیدا کرده است. شکست رسمی سیاست های دولت آمریکا در خاورمیانه٬ اوضاع عراق٬ افغانستان٬ حماس در لبنان و حزب الله در فلسطین و کل شرایط مطلوبی که به همت سیاست های ارتجاعی دولت آمریکا بوجود آمده است٬ درستی پیش بینی های ما را هم نشان میدهد. ما گفته بودیم که این سیاست دولت آمریکا تنها میتواند اسلام سیاسی را در منطقه و بخصوص موقعیت رژیم اسلامی را بعنوان پرچمدار آن تحکیم کند. این اتفاقی است امروز دیگر همه به آن اذعان دارند.

کل شکست سیاست های دولت آمریکا٬ احزاب اصلی سیاسی در منطقه را دچار بحران کرده است. از خود دولت آمریکا تا دولت اسراﺋیل٬ فلسطین٬ لبنان٬ احزاب اپوزسیون رژیم اسلامی٬ ناسیونالیست های وطنی و در یک کلام کل صحنه سیاسی منطقه!

رژیم اسلامی اما در این میان برای استفاده حداکثر از این موقعیت بین المللی مطلوبی که بدست آورده است٬ محتاج درجه ای "آرامش" در خود ایران است. اعتراضات کارگران٬ معلمان٬ دانشجویان٬ زنان و کل جامعه معترض به وجود رژیم اسلامی اما تصویر واقعی آن آرامشی نیستند که رژیم اسلامی محتاج آن است. به نظر من باید اقدامات اخیر رژیم٬ در فشار بر زنان٬ طرح های مبارزه با "بد حجابی" فشار بر فعالان سیاسی٬ پرونده تحرکات آن ها در پلی تکنیک٬ اعدام های علنی که بر تعدادشان افزوده شده است٬ عربده های "انقلاب فرهنگی" که نه فقط رو به دانشگاه بلکه رو به کل فضای سیاسی معترض جامعه را دارد و کل شرایطی که امروز در ایران با آن روبرو هستیم را بخشی از تلاش های رژیم برای ایجاد آن شرایط مطلوب داخلی دانست که به او امکان استفاده حداکثر از اوضاع بین المللی مساعد را باید بدهند.

 

سوال اما این است که "سرکوب" و توحش میتواند تنها راه و یا تنها اقدام رژیم برای "آرام کردن" اوضاع باشد؟ این جواب میدهد؟ به نظر من نه

 

مستقل از نفرت عمیق مردم از وجود رژیم اسلامی و خواست سرنگونی آن٬ "سرکوب" به نظر من نمیتواند تنها اقدام رژیم برای "کنترل" اوضاع داخلیش باشد. اگر چماق سرکوب میتوانست مردم و زنان و جوانان را آرام کند٬ سال ها پیش میبایست شاهد آن آرامشی میبودیم که امروز رژیم محتاج آن است. رژیم اسلامی مجبور است به نیازهای بنیادی اقتصادی جامعه جواب دهد٬ بیکاری٬ حقوق های معوقه٬ فقر٬ عدم آینده مطﺋن برای جوانان و غیره...! سرکوب تنها نمیتواند جواب بدهد و این را خودشان هم میدانند.

 

دامنه امکانات رژیم اسلامی اما برای جواب دادن به خواست های کارگران٬ معلمان٬ دانشجویان و زنان بشدت محدود است. تلاش رژیم برای مذاکرات سریع "در باره اوضاع" عراق با دولت آمریکا و کلا دولت های غرب٬ تحرکی است که با اتکا به آن تلاش میکند٬ امکانات اقتصادی معینی در نتیجه این مذاکرات به نفع خود کسب کند. خود این اما بشدت تحت تاثیر اوضاع نابسامان منطقه است. امتیازات اقتصادی که رژیم اسلامی متحاج آن است تا بتواند به خواست های بنیادی اقتصادی یک جامعه هشتاد میلیونی جواب دهد اما بسیار بزرگتر و وسیعتر از آن امتیازاتی است که بتواند از مذاکره با دولت آمریکا بدست آورد. خود تحرکات اقتصادی دولت آمریکا و متحدینش بطور غریبی به اوضاع سیاسی منطقه٬ عراق٬ فلسطین و غیره گره خورده است. بحران سیاسی که کل دولت های دخیل در منطقه خاورمیانه در آن درگیر هستند٬ نمیتواند حامل امتیازات اقتصادی سریع و به اندازه کافی بزرگ و در کوتاه مدت برای رژیم اسلامی باشد.

 

بنابراین این راه حل رژیم برای آرام کردن اوضاع محکوم به شکست است. مسله اما برای ما تنها تحلیل این شکست نیست. سوال بیشتر این است که وظیفه ما چیست؟ چه باید کرد تا مردم٬ جوانان٬ کارگران و زنان در این شرایط با دفاع از خود در مقابل این حمله ارتجاعی رژیم٬ محکمتو٬ متحدتر بیرون بیایند؟ چه باید کرد تا توازن قوای مبارزه مردم علیه رژیم اسلامی به نفع ما تغییر کند؟

 

قدم اول به نظر من باید ایجاد ظرفی باشد که به مردم امکان مقاومت متحد علیه این حمله رژیم را بدهد. این ظرف طبعا در محیط های مختلف اشکال متفاوتی دارد و طبیعی است که صحبت من اینجا بیشتر درباره آن جایی است که ما امکان سازمان دادن این تحرک را داریم و از همین سر به ایده تشکل دانشجویان باز میگردم.

 

به نظر من ما باید سریعا برای ایجاد این اقدام کنیم. این میتواند و باید ظرف دفاع دانشجو در درجه اول از خودش باشد و ضمنا از سنگر دانشگاه پیام معینی را هم به جامعه بدهد. تا پیش از اعتراضات…….. به نظر میرسید که ما اوضاع را از این بابت تحت کنترل داریم اقداماتی که ما در رابطه با ……. انجام دادیم به نظر من درجه آمادگی و تحرک ما را برای کارهای بزرگتر نشان داد. آن اعتماد به نفسی که "دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب" در این جریان از خودشان نشان دادند به نظر من بی نظیر بود. اخطار به رژیم و عقب راندن آن و کل کیس مربوطه.

 

به نظرمن ما امروز باید سریعا دست بکار ایجاد این اتحادیه شویم. طرحش را قبلا خودتان داشتید. سوال من این است که ارزیابی شما امروز در مورد امکانات این چیست؟ میشود امروز آن را راه انداخت یا اینکه باید گذاشت برای ترم بعد؟

 

این دیگر شما هستید که باید امکانات عملی اجرای آن را ارزیابی کنید. نکته مهم به نظر من این است که توافق داشته باشیم که این اتحادیه امروز بخصوص باید چتری دست دانشجویان برای حمایت از خودشان بدهد. به نظر من با این درجه فشاری که رژیم آورده است٬ بسرعت کارش میگیرد. آدم مجبور است از خودش دفاع کند و کسانی که محتاج این دفاع هستند به سرعت این امکان را میبیننند.

 

ضمنا فکر میکنم نباید کار اطلاعیه دادن به اسم………...را خواباند. امروز اتفاقا باید بیشتر از هر وقت دیگری این تابلو را لانسه کنیم و به اسم آن اطلاعیه بدهیم و عکس العمل نشان دهیم. من پیشنهاد میکنم در تقسیم کار بین خودمان یک یا دو نفر را مامور این کار بکنیم.اتفاقات در دانشگاه ها کم نیستند که ما میتوانیم به………. عکس العمل نشان دهیم. سایت شانزده آذر متاسفانه بجای این کار کم کم دارد درباره مطالبی که زیاد ربطی به این تابلو ندارند اظهار نظر میکند٬ که این هم البته بد نیست اما به شرطی که آن کار اصلی صورت بگیرد.

بنابراین خواهش میکنم در اولین فرصت جلسه بگیرید و من را در این رابطه در جریان بگذارید. خواهش میکنم در اولین فرصت!

…………....

رکن دیگر به نظر من ان جی او هایی است که داریم. باید این تشکل ها را فعال کرد و به ظرف اتحاد بیشتر مردم تبدیل کرد.

به هر حال رفقا خواهش میکنم نظرتان را در باره این نکات و بخصوص اتحادیه برای من بفرستید و سریعتر

 

در پایان خواهش میکنم توجه کنید که هفته منصور حکمت نزدیک است. برنامه تان چیست؟ قرار بود خبرم کنید. میتوانید. بازخوانی حکمت را داشته باشیم. میتوانیم آثارش را در این هفته بیشتر پخش کنیم. میتوانیم او را یبشتر معرفی کنیم. فکر میکنم که همه ما مدیونش هستیم و چه خوب که دین خو را ادا کنیم

در این رابطه هم لطفا فورا به من خبر دهید که برنامه تان چیست؟

 

روی همه تان را میبوسم

رفیقتان

بهرام

١٧ مه ٢٠٠٧