در تدارک ۸ مارس ۸۶، نامه‌ اول به رفقا

 

به گیرندگان این نامه

طبقه بندی: سری- بعد از خواندن پاک کنید!

موضوع طرح ما برای ٨ مارس

 

 

رفقای عزیزم٬

٨ مارس نزدیک است و به این وسیله طرح کار را به این مناسبه به اطلاعتان میرسانم.

 

هدف ما: هدف ما بسیج کردن هرچه بیشتر مردم٬ تاکید میکنیم مردم و نه فقط زنان در روز هشت مارس٬ و به بهانه این روز حول شعارها و مطالبات ما است. در سطح کل کشور که این البته ظرایفی در هر جایی را طلب میکند. آن اتفاقی که به مناسبت روز ١٦ آذر افتاد در هشت مارس باید تلاش کنیم که تکرار شود. ما باید در هرکجا که هستیم به سخنگوی جنبش آزادی و برابری زن بدل شویم. ما باید لولای چفت و وصل کردن همه حول انسانی ترین خواسته ها در این رابطه باشیم. و همه این ها با توجه به تجربه ای که در رابطه با ١٦ آذر داریم٬ میدانیم که میتوانند معنی واقعی داشته باشند.

و یک نکته را باید همه با هم توافق کنیم: تکرار کار سال های قبل دیگر برای ما قابل قبول نباید باشد! باید کار دیگری کرد و باید موفقیت خود را جور دیگری معنی کنیم!

 

این هدف در دو مرحله اجرا میشود. اول تدارک سیاسی دوم تدارک عملی این روز اقدام مشخص در ٨ مارس.

١- تدارک سیاسی

 

خطاب ما در این روز نه فقط زنان که کل جامعه باید باشد. باید کاری کنیم که جوان٬ کارگر٬ کارمند و خلاصه همه این روز را مربوط به خود بدانند. متاسفانه بخشا صحبت در مورد روز زن و یا معرفی آن و کار جدی در این رابطه ٬ کار زنان شناخته میشود و مردان "قاعدتا" در این روز شرکت میکنند که حمایت خود را از زنان اعلام کنند! ما باید خلاف این را عمل کنیم. روز زن به معنی روز آزادی و برابری درست به همان درجه که مسله زنان است٬ مسله مردان و کل جامعه هم هست و ما باید در تبلیغاتمان این را تضمین کنیم. نوشته هایمان در نشریات و وبلاگ ها و بحث های حضوری در جلسات و غیره باید این را تضمین کند. باید در این رابطه "فضا" ایجاد کنیم.

 

مطالبات و شعارهای ما برای این روز باید مردم جمع کن باشد. باید بشود آن را دست هر کسی داد و گفت با آن برو و به بهانه این روز فلان کار رابکن. طبیعی است که این شامل تبلیغات سراسری حزب و ضدیت کامل و آشکار با رژیم نمیشود! از طرح شعارهایی که "انقلابی" هستند اما مردم را حول ما جمع نمیکنند بپرهیزیم. این همان سیاستی است که در روز ١٦ آذر هم دنبال کردیم. و فکر میکنم احتیاجی به توضیح بیشتر ندارد.

 

در این رابطه فراخوانی مثل آنچه که در باره ١٦ آذر داشتیم با مطالبات و شعارهای معین میاید٬ روشن است که مطالبات این فراخوان باید همان خطی را که بالا گفته شد دنبال کند. این فراخوان را من به همراه شعارها و مطالبات و غیره به زودی برایتان ارسال میکنم. این فراخوان علنی منتشر خواهد شد و البته اینبار نه ازطرف "حزبی ها"! و حزب! که مشکلی برای حمایت از آن و لانسه کردن آن پیش نیاید.

 

به محض انتشار این فراخوان باید ما از هر امکانی که داریم در معرفی آن و پشتیبانی از آن اقدام کنیم. در نشریات در باره آن و حمایت از آن بنویسیم. در وبلاگ ها٬ با همه تماس بگیریم و سعی کنیم که توجه و موافقت عمومی در این باره را جلب کنیم. جلساتی در این باره برگزار کنیم و سعی کنیم وسیعترین اتحاد را حول طرح آن شعارها و مطالبات در هر کجا که هستیم بوجود آوریم. در همین رابطه حتما جلساتی برگزار کنیم. از شخصیت های زنان و فعالین این عرصه صمیمانه دعوت کنیم. نشان دهیم آنجا که ما هستیم. بوی اتحاد میاید. سعی کنیم قانع کنیم که آن مطالبات و شعارها تبدیل به مطالبات و شعارهای همه باشد. قانع کنیم! گاها باید "دیپلماتیک" هم عمل کرد. همه شما در این مورد دیگر "استاد" هستید

 

حول این باید به ارگان های زنان که الان هم علنی هستند رجوع کرد. باید رویشان فشار گذاشت که آن را قبول کنند. "اتحاد عملی" علنی باید حول شعارها و مطالبات را دامن بزنیم

 

با مراکز دیگری که ارتباط دارید حتما تماس بگیرید. تنها به کار در مرکزی که خودتان هستید اکتفا نکنید. باید تلاش کنیم که دوستان و رفقایمان در مراکز و شهرهای دیگر هم همین نقشه را اجرا کنند. لازم نیست این نامه را در اختیار شان قرار دهید! اجرای مضمون را تضمین کنیم. و! در این مرحه کار گزارش دهی منظم به حزب بسیار لازم است!

 

برای مراسم های این روز باید بیانیه ای تهیه شود که حتی المقدور در همه جا که ما دستی داریم یکسان باشد. این بیانیه هم به تدریج باید تهیه شود.

 

٢- تدارک عملی

- مراسم ها را در دانشگاه برگزار کنیم! بحثی هست که گویا درست تر این است که مراسم ها را خارج از دانشگاه برگزار کنیم. این بحث برای ما با توجه به قدرتی که در دانشگاه ها داریم به نظر من نادرست است! ما بعد از ١٦ آذر توانستیم که به همه٬ به زنان و کارگران و هر انسان آزادیخواهی در آن جامعه بگوییم که دانشگاه سخنگو آنها است. پیشقراول آنها در مبارزه برای آزادی و برابری است! به همت همین موفقیت ما امروز مراجعات زیادی به دانشگاه ها از طرف فعالین جنبش های مختلف میشود. ما از این توازن قوایی که در دانشگاه ها به نفع ما وجود دارد باید استفاده کنیم! تاکنون کسی جز ما نتوانسته است آن اتحاد وسیعی را که در روز ١٦ آذر بوجود آمد را٬ عملی کند. ما باید از این توازن قوا استفاده کنیم و فعالین و مبارزین آزادی و رهایی زنان را٬ چه مرد و چه زن٬ حول خودمان متحد کنیم! صرف نظر کردن از اجرای مراسم در دانشگاه٬ بخصوص اینجا که ما قدرت هستیم٬ برای ما "صرف نظر کردن" از اسلحه ای است که با آن همه تلاش مهیا کرده ایم. دانشگاه را ول کردن و به بیرون دانشگاه رفتن و در مثلا پارک لاله به فراخوان فلان جریان شرکت کردن عملا قبول کردن ردیف دوم در این روز است! ما باید در صندلی های ردیف اول بنشینیم! هژمونی ما در دانشگاه باید به کل جنبش آزادی انسان ها در آن جامعه خدمت کند که جنبش زنان بخش بسیار بزرگی از آن است. اگر ما فراخوان خوبی برای مراسم ٨ مارس با آن تدارک سیاسی که از آن نام بردم٬ بدهیم٬ بیشترین فعالین زنان را به خودمان جلب کرده ایم. مردم به این راحتی "مزه" آن روز خوب را فراموش نمیکنند! با این توضیح امیدوارم که همه در ای رابطه توافق داشته باشیم.

 

- مجوز برای این مراسم ها را از همین الان بگیریم! خبرش را دهن به دهن و همه جا پخش کنیم که در این روز در دانشگاه مراسم است. از همین الان باید همه بدانند که در آن روز کجا میروند! در مراسم های ما شرکت میکنند!!

 

مستقل از این اقدام خود ما با ارگان ها و کانون های زنان تماس بگیریم. آنها را دعوت کنیم که به این فراخوان عملی برای برگزاری آن روز بپیوندند. به آن ها بگویید که اجرای مراسم در دانشگاه به آنها هم کمک میکند! بگویید که ما رقیب هم نیستیم! صمیمانه دعوتشان کنید! بگویید که درصد بالایی از دانشجویان٬ دختر هستند! بگویید که اکثریت را دختران تشکیل میدهند٬ که مبارزه علیه تبعیض جنسی در دانشگاه محکم است! اگر محکم بگیریم٬ اطمینان داشته باشید که میتوانیم قانعشان کنیم. اگر اصرار کردند که مراسم خودشان را برگزار میکنند٬ مراسم های خودمان را لغو نکنیم. در مورد زمان آن توافق کنیم که همه بتوانند در هر دو مراسم شرکت کنند! دومراسم خوب بزرگ بهتر از یک مراسم است!

 

عین همین برنامه را در محلاتی که امکانش را داریم برگزار کنیم. کانون ها و مراکزی خارج از دانشگاه ها هستند که میتوانند امسال مراکزی برای اجرای مراسم های ٨ مارس بشوند. این کانون ها مراکز را هم فعال کنیم!

 

عین همین برنامه را با مراکز دیگری که در ارتباط هستید٬ مطرح کنید و تضمین کنید که آن ها هم همین اقدامات را اجرا میکنند. ١٦ آذر را بخاطر داشته باشید که چگونه این امر را تضمین کردیم!

 

اگر بشود در همه این مراسم ها سعی کنیم که یک بیانیه تصویب شود. بیانیه ای که به تدریج تهیه میشود. این بیانیه طبعا قبلا انتشار بیرونی پیدا نمیکند. توسط خود ما "دست به دست" پخش خواهد شد!

 

گزارش دهی از تدارکات این روز تهیه عکس و گزارش از مراسم های این روز! و لطفا جای ما را هم خالی کنید!

 

همه تان را میبوسم و حتما اگر نظری یا ملاحظه ای بود ما را مطلع کنید.

دوستادر همه تان

بهرام مدرسی

٤ فوریه ٢٠٠٧