۸۵شانزده آذر

 

مصاحبه با نشریه جوانان حکمیست

 

دسامبر ۲۰۰۶

 

 

فواد عبداللهی: فردا ١٦ آذر است. چند سالی است که این روز به یک سنت مبارزاتی دانشجویان علیه رژیم اسلامی تبدیل شده است. امسال باید چگونه به استقبال این روز رفت؟

 

بهرام مدرسی: فكر میكنم چگونگی به استقبال این روز رفتن را قبلا گفته ایم. ۱۶ آذر تبدیل به سنتی برای اعلام چیز معینی به جامعه و همدیگر و به رژیم اسلامی شده است. من بسیار تعجب میكنم كه بعضی ها امروز كه درباره ۱۶ آذر صحبت میكنند آن را به مناسبت این روز كه در زمان شاه اتفاق افتاد وصل میكنند. این خوب شاید یك بار یا دوبار جالب باشد٬ اما وقتی كه شما هر ساله در باره "آن سه شهید اهورایی" میشنوید٬ دیگر فكر میكنید كه احتمالا نویسندگان این نامه ها در دنیای امروز زندگی نمیكنند. ۱۶ آذر همانطور كه گفتم در رژیم اسلامی سنت شده است٬ برای اعتراض به شرایطی كه رژیم به دانشجویان و جامعه تحمیل میكند٬ تبدیل به مناسبتی شده است كه پرچمی مقابل جامعه قرار داده شود٬ و فكر میكنم امسال هم همین اتفاق باید بیفتد. باید یك تفاوت اساسی: اگر سال های قبل جریانات داخل حكومتی بودند كه تلاش میكردند كه اعتراض دانشجو را به این یا آن جناح رژیم اسلامی وصل كنند٬ امسال دیگر این امكان و این جریانات وجود ندارند٬ مستقل از بعضی تحركات جریاناتی كه به بهانه انتخابات مجلس رژیم دوباره از لانه ها بیرون آمده اند٬ جریان جدی دیگر نیستند. اگر سال های قبل آلترناتیو راست اپوزسیون رژیم از سلطنت طلبان تا مدافعان رفراندم و بعدا نمایندگان "آرزوی حمله نظامی" به ایران برو و بیایی داشتند و سری میان سرها٬ امسال دیگر حتی خودشان هم حاضر نیستند كه از حرف های دیروزشان هم حمایت كنند٬ بیفایده و بی تاثیر هستند. امسال همانطور كه گفتم تفاوت این است كه رادیكالیسم چپ دست بالا را در همه محیطهای تحصیلی دارد. شما پرسیدید كه چگونه باید به استقابل این روز رفت؟ جواب من این است كه با اتكا به این رادیكالیسم چپ در درجه اول باید به استقال این روز رفت! رادیكالیسمی كه امسال امكان این را دارد كه كاری دیگر و سنتی دیگر را به همه نشان دهد.

قاعدتا هر وقت "چپ" در جایی دست بالا را داشته است ما شاهد این بوده ایم كه این چپ نتوانسته است مردم را و در این جا دانشجویان را جمع كند. "چپ" اپوزسیون خوبی است ولی وقتی كه خودش باید كاری را سازمان دهد خیلی مواقعدچار اشتباه میشود. امسال شانسی است كه این چپ و رادیكالیسم در محیط های تحصیلی دارد تا به خودش٬ به جامعه و به همه نشان دهد كه میتواند مردم را دور خودش جمع كند و سازمان دهد. خوشبختانه این چپ امروز هم درایت سیاسی برای این كار را دارد و هم تجربه آن را و من امسال راستش بسیار خوشبینم كه این چپ رادیكال امسال موفق بشود كه دانشگاه را حول خواسته های انسانی اش بخاطر این روز قطبی كند.

 

 

فواد عبداللهی: چگونه می توان توجه اکثریت توده دانشجو را به مطالبات رادیکال و اعتراض علیه رژیم جلب کرد؟

 

بهرام مدرسی: من فكر میكنم نوع طرح سوال شما شاید باید طور دیگری باشد. ببینید. مردم از سر اعتراض به رژیم اسلامی نمی آیند خواسته هایی را مطرح كنند٬ داستان برعكس است. مردم خواسته هایی را مطرح میكنند. آن را میطلبند و برایش تلاش میكنند. این مطالبات اگر علیه رژیم هستند٬ این دیگر مسله رژیم اسلامی است. نكته من این است كه ما باید مردم را حول كسب خواسته های معین متشكل كنیم. در این روز دانشجو باید مطالباتی را طرح كنیم كه خواست اكثریت دانشجویان است و جدا برای كسب این خواسته ها هم تلاش كنیم٬ بحث كنیم٬ قانع كنیم و همانطور كه گفتم متشكل كنیم. به این شكل ما میتوانیم توده وسیعی از دانشجویان را با خودمان همراه كنیم. اما شما اگر از ابتدای كار "اعتراض" به رژیم را محور كارتان قرار دهید٬ فقط آن كسانی را با خودتان همراه خواهید كرد كه میخواهند به درستی به رژیم اسلامی اعتراض كنند٬ ولی نكته این است كه این برای جمع كردن توده وسیع دانشجویان كه شاید فعلا نخواهند یا نتوانند فقط از سر اعتراض به رژیم جمع شوند٬ كافی نیست! این چپ باید پرچم دار خواسته های مردم و در این جا دانشجویان شود و از این سر اعتراض به رژیم اسلامی را سازمان دهد نه برعكس! صحبت من در جواب سوال اول شما تاكید بر همین نكته را داشت. اگر چپ رادیكال میخواهد دانشجویان را حول خود متشكل كند و توده وسیع مردم را خطاب قرار دهد٬ این از سر "اعتراض به رژیم" صورت نمیگیرد٬ بیشتر از سر طرح خواسته هایی كه خواست اكثریت دانشجویان است صورت میگیرد. از سر تبدیل شدن به پرچم دار این خواسته ها امكان پذیر است! باید همه ببینند اگر خواهان فلان چیز در دانشگاه هستند باید حول این چپ متشكل شوند كه این ها میتوانند دست همه را در دست هم بگذارند برای دستیابی به آن خواسته ها. به این شكل شما امكان این را دارید كه واقعا جامعه و در این جا دانشجویان را با خودتان داشته باشید. از سر انقلابی گری كه فقط الان "اعتراض به رژیم" مسله اش است نمیتوانید توده وسیعی را با خود همراه كنید. بحثم در مورد امروز است! من در اینكه همه مخالف رژیم هستند شكی ندارم ولی شما باید محملی برای این بوجود آوردید٬ محملی كه برای همه دانشجویان قابل دفاع است. و راستش كسی را هم نمیترساند كه در فلان آكسیون شركت نكند چون ممكن است بعد از آن یخه اش را بگیرند كه فلان كار را كردی و غیره٬ در صورتی كه اگر ما حول خواسته های زمینی و واقعیمان جمع شویم٬ برای همه دانشجویان سوال اینكه چرا در فلان آكسیون یا میتینگ شركت كردید؟ قابل دفاع و جواب گویی است.

بنابراین در جواب من طرح خواسته های واقعی و روزمره دانشجویان به مناسبت این روز است. ما قبلا شعارها و مطالبات پیشنهادی را طرح كرده ایم و امیدوارم كه امروز آن را یكبار دیگر در این شماره نشریه تان منتشر كنید.

 

فوادعبداللهی: بیشک نهادها و تشکلهای دولتی هم در این روز شرکت خواهند کرد. چگونه باید با آنها برخورد کرد؟

 

بهرام مدرسی: باید رسوایشان كرد. به بهانه انتخابات مجلس گفتم بعضی از این ها تحركاتی را از خودشان نشان میدهند. باید آبرویشان را برد. باید همان خواسته های واقعی را كه بالا گفتم جلویشان گذاشت و به همه نشان داد كه این ها مخالف این خواسته ها بوده و هستند.