قدرت سرکوب رژیم تا چه حد است؟

 

مصاحبه با نشریه کمونیست

مه ۲۰۰۶

 

 

کمونیست: اعتراضات دانشجوئی عليه پليسى و نظامى كردن فضاى دانشگاهها ، عليه آپارتايد جنسى و عليه سركوبگرى رژيم کماکان ادامه دارد. تعدادی از فعالین دانشجوئی دستگیر و یا ناپدید شده اند. اوضاع رو به کجا میرود و قدرت سرکوب رژیم تا چه حد است.

 

بهرام مدرسی: اینکه اوضاع رو به کجا میرود بستگی به فاکتورهای متعددی دارد که اعتراضات دانشجویان بخشی از این فاکتورها را تشکیل میدهد. خود اعتراضات دانشجویی اما تحرکی بشدت قابل دفاع علیه نظامی کردن فضای دانشگاه ها و فشار و پس گرفتن دستاوردهای دانشجویان است. به نظر من تا همین جا این اعتراضات موفق بوده اند. رژیم اسلامی حتما تلاش خواهد کرد که همین اعتراضات را هم به عقب براند، واقعیت این است که تا چند هفته دیگر امتحانات دانشگاه ها تمام میشوند و طبق ابلاغیه رژیم کوی دانشگاه ها هم باید اگر اشتباه نکنم تا اوایل ماه تیر بسته شده باشند. به هر حال خود همین کمکی به رژیم اسلامی است که این فشار دانشجویان و مقاومت آنها را از سربگذراند. این جا فاکتور مهم این است که همین فضای اعتراضی را تا بازگشایی دانشگاه ها در مهر ماه حفظ کنیم و نگذاریم تا آن وقت کسی دستگیر و یا زندانی شود. خودخواست آزادی دانشجویان دستگیر شده میتواند مبنایی برای ادامه این تحرکات باشند. به هر حال تعطیلات تابستان هم برای رژیم فرصتی است و هم برای دانشجویان. هر حتما سعی میکنند از این استفاده خود را بکنند. اینکه رژیم موفق به عقب راندن دانشجویان میشود یا نه بستگی مستقیمی به تحرکات دانشجویان البته خارج از دانشگاه است. همانطور که گفتم خواست آزادی همه دستگیر شدگان میتواند مبنایی برای این باشد.

 

 

کمونیست: در کنار اعتراضات وسیع دانشجوئی ما شاهد تحرک قوم پرستان در شهرهای مختلف آذربایجان بودیم. انعکاس این تحرک در دانشگاهها چگونه بوده و تا حه توانستند فضای رادیکال دانشگاه را تحت تاثیر قرار بدهند؟

 

بهرام مدرسی: اعتراضات دانشجویان قبل از این تحرکات قومی شروع شده بود. در جریان این اعتراضات، قوم پرستان و ناسیوالیست ها تلاش کردند که جایی برای اعتراض خود در میان دانشجویان پیدا کنند. شبی در کوی دانشگاه فراخوان به تظاهرات علیه "توهین به قوم آذری" شدند که خوشبختانه با هوشیاری دانشجویان آزادیخواه کار بجایی نبردند. نشریات متعددی که وابسته به این ناسیونالیست ها هستند فراخوان هایی دادند که ناموفق بود. راستش به نظر من این حماقت این جماعت ناسیونالیست را نشان میدهد که درجایی که آدمها از هزار گوشه آن مملکت جمع شده اند، فکر میکنند که میتوانند مردم را با شعارهای ناسیونالیستی جمع کنند، قبل آنها هم ناسیونالیست های کرد همین تلاش را کرده بودند. البته همه آن ها محافل و دسته های خود را دارند ولی این با همانطور که گفتم موفق نبودند.

در سطح کل مسایل سیاسی مطرح در جامعه اما این تحرکات قومی اعتراض دانشجویان را بخشا به حاشیه راند و نظرها را با کمک له له زدنهای اپوزسیون وارفته و دست به دهان مانده رژیم اسلامی به طرف تبریز برگرداند.

علیرغم این به نظر من روشن بینی فعالین سیاسی چه در تهران و چه شهرهای دیگر علیه قوم پرستی فعلا اجازه نداد که دانشجویان و خاسته هایشان کلا به کنار زده شوند.

کل ادامه این اوضاع همانطور که گفتم به فاکتورهای مختلفی بستگی دارد که طبیعتا همه را نمیشود در قالب این اعتراضات دانشجویی توضیح داد.

 

کمونیست: ما شاهد شکافی عمیق و جدی در جنبش سرنگونی و سربلند کردن قوم پرستی و هویت تراشی کاذب برای مردم هستیم. دانشگاه و جنبش اعتراضی دانشجوئی چقدر میتواند در رادیکال نگه داشتن فضا موثر باشد.

 

بهرام مدرسی: میتواند بسیار موثر باشد! بعنوان جایی که در آن پرچم برابری انسان ها و هویت انسانی در مقابل ناسیونالیسم و قوم پرستی قرار میگیرد. بعنوان جایی که عملا میتواند از تریبون آن به مردم بگوید که "گول این اراجیف کثیف قومی را نخورید" و اعلام اینکه نه تنها نباید گول آن را نخورد بلکه باید فعال در مقابل آن هم ایستاد. دانشگاه تریبون سیاسی جامعه است و از این تریبون باید حداکثر استفاده را برای افشا و عقب راندن این فاشیزم قومی کرد.

روشن است که دانشگاه به تنهایی نمیتواند جواب همه مسایل اجتماعی را بدهد و این انتظار را هم نباید داشت، اما تا آنجا که به امکانات دانشجویان مربوط میشود امکان تریبون برابری انسان ها باشند را دارند. طرف دیکر مسله این است که دانشجویان آزادیخواه سعی کنند که رفقای دیگرشان را قانع کنند که جامعه را نباید به اقوام و عشایر و ناسیون ها تقسیم کرد. این مبارزه ای سیاسی، فرهنگی اجتماعی بزرگی را در محیط های میطلبد. اما در کنار همه این ها این امکان همانطور که قبلا گفتم وجوددارد.