شما و جوانان کمونيست از جوانان کمونيست شماره ٤٠

 

در جواب به نامه‌هاى رسيده

۵-۱-۲۰۰۳

 

بهرام مدرسى دبير کميته مرکزى سازمان جوانان کمونيست

دوستانى از تهران و قزوين سوالاتى را طرح کرده اند که اينجا به بخشى از آنها پاسخ ميدهم.

سوال شده است که:

هدف حزب کمونيست کارگرى چيست؟

براى اين اهداف چه کارى ميکنيد؟

آيا اميدى هست که در ايران هم آزادى و برابرى حاکم شود؟

چه همکارى با سازمان جوانان ميشود کرد؟

آيا براى عضويت در سازمان جوانان کمونيست بايد فرم عضويت را پر کرد؟

 

در جواب به سوالات طرح شده بايد بگويم که‌ هدف حزب کمونيست کارگرى ايران ايجاد دنيايى برابر و آزاد است. آزادى به معنى واقعى کلمه، آزادى در همه شئون زندگى اجتماعى، اقتصادى و سياسى. اين يعنى لغو آپارتايد جنسى، يعنى لغو نابرابرى اجتماعى اقتصادى و سياسى بين زنان و مردان در جامعه، اين يعنى عدم تبعيض جنسى، قومى، مذهبى، فرهنگى و نژادى،. اين يعنى قطع بدون قيد و شرط دخالت مذهب در زندگى انسانها، يعنى بازگشت به انسان بودن انسان! انسان با «مليت» اش متولد نمى شود. انسان مسلمان و يهودى، ترک و عرب، بالادست و فرودست، متولد نميشود. انسان را مسلمان ميکنند، انسان را به اعتبار زن بودنش تحقير ميکنند، انسان را به اعتبار زبان و محل زندگيش دسته‌بندى ميکنند، انسان را به اعتبار شغلش و اينکه چقدر درآمد دارد دسته‌بندى ميکنند. آزادى واقعى يعنى لغو تمام اين قيد و بندهاى بسته شده به پاى انسان. يعنى آزادى از تمام اين "مقررات" و "قوانينى" که چه به نام اسلام و چه به هر نام ديگرى انسان را از انسان بودنش تهى ميکند. قيد و بند هايى که انسان را به موجودى که بسته به رنگ پوستش، جنسيتش، مذهبش و اينکه کجا متولد شده است، مقيد به اين قانون و آن قانون و يا محروم از اين حق يا آن حق، ميکند.يعنى آزادى جوانان در انتخاب نوع زندگيشان، يعنى عدم دخالت در زندگى خصوصى انسانها، يعنى ممنوع بودن اجراى مراسم مذهبى در ملا‌عام، يعنى اينکه مذهب امر خصوصى افراد است و کسى حق ندارد کودکى را مجبور به باور به عقايد اسلامى کند. حزب کمونيست کارگرى خواهان زندگى انسانى و آزاد است. ما خواهان برابرى بى‌قيد و شرط همه انسانها هستيم. اين يعنى برابرى اقتصادى، اجتماعى و سياسى، اين يعنى انسانها بايد در استفاده از حقوق اجتماعيشان برابر باشند، يعنى انسانها بر اساس سنگينى کيف پولشان مقام اجتماعى بالاتر و يا پائينتر ندارند. يعنى اينکه انسان انسان است و ملا و روضه خوان و دکتر و مهندس از رتبه اجتماعى بالاترى برخوردار نيست. يعنى اينکه همه انسانها بايد امکان اجتماعى و اقتصادى اجراى تمايلات انسانى خود را داشته باشند. يعنى اينکه مدرسه خوب بايد براى همه باشد. يعنى‌‌اينکه کسى حق ندارد بعلت بيکار بودنش از حق معاش زندگى محروم باشد. يعنى اينکه کسى حق ندارد

انسان ديگرى را استثمار کند. يعنى حق برابر شکوفايى علايق انسانى تک تک ما.

 

حزب کمونيست کارگرى ايران خواهان حکومت شورايى است که دخالت هميشگى و مستقيم مردم در امر حاکميت را تضمين ميکند. در حکومت شورايى از بالا تا پائين مقامات انتخابى است. مسئولين و مقامات مستقيما توسط مردم انتخاب مى شوند. براى تغيير مسئولين و مقامات مردم نبايد منتظر سررسيد هيچ موعدى بشوند و هر لحظه که مردم اراده کنند ميتوانند همه و يا هر بخشى از آنها را جابجا کنند. به اين خاطر است که ما معتقديم که حکومت شورايى: اولا ضامن بيشترين دخالت مستقيم مردم است، وسيع ترين و تعميم يافته ترين نوع دمکراسى است. دوم اينکه ارگانى مافوق مردم و بالاى سر مردم نيست. شوراها مستقيما توسط مردم حسابرسى و هدايت مى شوند. اين شوراها امکان بيشترين مشارکت مردم در قدرت را بوجود مى آورند. در حکومت پارلمانى، در آزادترين و پيشرفته ترين شکل اش، مردم سهمى در قدرت ندارند. حکومت پارلمانى با وعده دمکراسى در واقع سر مردم کلاه مى گذارد. اين «دمکراسى» با خرج کردن پول و دادن وعده، مردم را هر چهار يا پنج سال يکبار پاى انتخاب اين يا آن نفر يا اين و آن حزب مى آوردن و بعد تا انتخابات بعدى پدر مردم را در مى آورد.

 

اما در پاسخ به اين سئوال که براى تحقق اين اهداف چه ميکنيم: اصلى ترين کار ما براى رسيدن به اين هدف قانع کردن تعداد هرچه بيشترى از مردم به درستى و محق بودن اين خواستها است. فکر نمى‌کنم کسى که امروز دادش از دست جمهورى اسلامى در آمده و خواهان اين است که اين حکومت گورش را گم کند، با شنيدن اين اهداف مخالفتى با آن داشته باشد. مهم اما گفتن اين اهداف به همدگير و قانع کردن تعداد هرچه بيشترى از مردم، دوستان و آشنايانمان به اين اهداف است. مهم تبديل کردن اين خواسته ها به شعار اعتراضاتمان است. اين کار اصلى ما براى اجراى اين اهداف است. براى اجراى بهتر ابزارهايى را هم داريم. علاوه بر تماس مستقيم، نشريات و راديو هايمان از جمله اين ابزار ها است. و قانع کردن مردم به اينکه براى آينده بهتر، آلترناتيو ما کمونيست ها، حزب و سازمان ما را انتخاب کنند. اگر ميخواهيم که کلاه "همه‌با‌هم" خمينى سرمان نرود، اگر ميخواهيم که کسى بالاى سر ما درباره زندگى ما تصميم نگيرد و در اين نشست و آن نشست در مورد حکومت آينده ايران تصميم گرفته نشود، تنها چاره متحد شدنمان براى اجراى اين اهداف است. جمهورى اسلامى بهرحال رفتنى است سوال اما اين است که چه‌چيزى بايد جايگزين آن بشود؟ جواب اين سوال ديگر کلا به درجه فعاليت‌ ما، تک تک ما در قانع کردن همه براى مبارزه متحد براى رسيدن به اهدافى است که بالا به آن اشاره کردم. در ايران کمونيسم، آينده بهتر، رفاه و شادى و آزادى شانس دارد. بايد به همه گفت که بيائيد اين شانس و فرصت را از دست ندهيم. اين سازمان و حزب کمونيست کارگرى ايران را انتخاب کنيم.

 

به سوال بعد بپردازيم: چه همکارى با سازمان جوانان ميشود کرد؟ در درجه اول تماس گرفتن با سازمان جوانان کمونيست. يا از طريق تلفن، نامه و يا اى‌ميل و يا هر راه ديگرى که امکان پذيرتر است. همين امروز تعداد زيادى از جوانان از شهرهاى مختلف با ما در ارتباط هستند و خود اين ارتباط به همه ما، به همه تک تک اين جوانان امکان کار مشترک را ميدهد. هم نظرى کردن و کار مشترک براى رسيدن به همان اهدافى که در بالا به آن اشاره کردم حياتى است. براى شروع کار ميتوان اخبار مبارزات و يا اعتراضات را به دست سازمان جوانان کمونيست رساند. ميتوان بحث کرد که مثلا در نازى آباد و يا در دانشگاه تبريز چه کارى بايد کرد؟ همانطور که گفتم جوانان زيادى با ما در ارتباط هستند و همين امکان ميدهد که مثلا در نازى‌آباد تعداد بيشترى از جوانان با هم و براى يک هدف کار کنند. اينکه ميگويم با هم منظور اين نيست که ما اين جوانان را به همديگر معرفى ميکنيم. سياست ما براى حفط امنيت تمام اين دوستان اين است که ما کسى را به کسى معرفى نميکنيم. هر کسى مستقلا با ما در ارتباط است. قدم دوم پخش نشريات و اعلاميه‌هاى سازمان جوانان کمونيست و حزب کمونيست کارگرى ايران است. اينکه به چه شيوه اى ميتوان اين کار را کرد، طبعا خود شما در محل زندگيتان ميتوانيد تشخيص دهيد. ما رهنمودى به کسى نميدهيم که اين‌طور و يا آن طور بايد نشريات و اعلاميه‌ها پخش شوند. همانطور که گفتم اينرا خود اين دوستان بهتر از هر کسى ميتوانند تصميم بگيرند. راه دست‌پيدا کردن به اين نشريات هم ساده است. از هر اينترنت‌کافه‌اى ميتوان با مراجعه به سايتهاى ما به اين نشريان دسترسى پيدا کرد. امکان ديگرش اين است که به ما آدرس اى‌ميلى بدهيد تا برايتان بفرستيم.قدم دوم جمع کردن دوستان و آشنايانى است که با ما هم نظرند. اين خطر کمترى دارد. جمع کردن همفکران از بين کسانى که در محله و مدرسه و دانشکاه و يا در محل کار با هم در ارتباط طبيعى هستند کار مطمئنى است. ارتباط اين دوستان با هم طبيعى است. کسى نميتواند "شک‌" کند که «اينجا خبرى است»! بايد تعداد هرچه بيشترى از اين دوستان را قانع کرد و کارهاى گفته شده را مشترکا با هم پيش برد.

در جواب به سوال آخر در مورد چگونگى عضويت در سازمان جوانان کمونيست: به خاطر حفظ امنيت دوستانى که ميخواهند عضو شوند، براى درخواست عضويت از ايران، اجبارى به پر کردن فرم عضويت نيست. هرکسى که ميخواهد به عضويت سازمان جوانان کمونيست در بيايد ميتواند اينرا به کسى که با او از طرف سازمان جوانان کمونيست در تماس است بگويد. همين کافى است.

با تشکر، منتظر اظهار نظرها و تماسهاى بيشتر دوستان و علاقمندان از ايران هستيم.