اول مه ۸۴، این روز را فراموش نكنید

 

بهرام مدرسی

 

امروز سه شنبه ١٣ اردیبهشت است. دو روز بعد از اول ماه مه، روز كارگر. دور روز بعد از مراسمهای متعددی كه در سرتاسر كشور به این مناسبت برگزار شدند، دوروز بعد از قطعنامه های خوبی كه تصویب شدند، دو روز بعد از راهپیمایی كارگران و مردم در سنندج ، دو روز بعد از مراسمهای خوب اول مه در دانشگاه تهران و سایر دانشگاه های كشور، دو روز بعد از هو شدن رفسنجانی، دو روز بعد از اعلام اینكه طبقه كارگر در ایران خواهان تغییرات بنیادی در كل اوضاع سیاسی كشور است، دو روز بعد از اعلام دادخواست كارگران علیه فقر و استثمار، دو روز بعد از

 

از اول مه امسال هنوز دو روز بیشتر نگذشته است. دو روزی كه تا همینجا رنگ دیگر خود را به همه نشان داده است. اول مه ی كه در آن شخصیتهای كارگری به همراه شخصیتهای رادیكال و برابری طلب در دانشگاه ها درباره آزادی انسان از قید سرمایه و ضرورت لغو كار مزدی سخن گفتند. اول مه ی كه در آن دادخواست انسان برابری طلب از دانشگاه تا مراسمهای كانونهای مختلف، از راهپیمایی ها تا قطعنامه های مصوب به همه اعلام گشت. اول مه ی كه در آن افق رادیكال كارگری زبانهای مختلفی برای بیان خود یافت.

 

اول مه سال ٨٤ را میتوان بخاطر خواست برحق تعیین حداقل دستمزدها گرامی داشت، اول مه سال ٨٤ را میتوان بخاطر خواست برحق ضرورت آزادی تشكل های كارگری گرامی داشت، اول مه سال ٨٤ را اما میتوان بخاطر یكرنگ بودنش، بخاطر یكدست بودنش، بخاطر وسیع بودنش و بخاطر تریبونهای دیگری كه امسال بدست آورد هم گرامی داشت. این دستاوردی است كه كل جنبش كارگری و به همراه آن جنبش برابری طلبی و آزادیخواهی را قدمهای بزرگی به جلو راند.

 

اول مه ٨٤ را سه روز بعد از آن، باید به همه دست اندركاران برگزاری این روز تبریك گفت. دستاوردهای این روز، روند اوضاع سیاسی ایران را میتواند رقم بزند. دنیایی كار برای تغییر این جهان وارونه در پیش داریم. این روز را فراموش نكنید!